ZWIERZĘ BEZPIECZNE CZY NIEBEZPIECZNE?
Zastanawiasz się, jak legalnie posiadać niebezpieczne zwierzę?
Kluczowe jest ustalenie, czy wybrane przez Ciebie zwierzę w ogóle podlega pod kategorię „niebezpieczngo”.
Sprawdź załącznik nr 1 oraz nr 2 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 sierpnia 2011 roku w sprawie gatunków zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi, Dz.U. 2011 nr 173 poz. 1037 ze zm.
Jeśli Twój wybraniec nie znajduje się w tych załącznikach, nie oznacza to jeszcze, że możesz go trzymać bez żadnych ograniczeń. Może np. być objęty ochroną gatunkową – o czym napiszę w osobnym artykule.
TWÓJ WYBRANIEC TO RZECZYWIŚCIE ZWIERZĘ NIEBEZPIECZNE– CO DALEJ?
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 roku, Dz.U. Nr 92, poz. 880 ze zm., zabrania się:
1) posiadania i przetrzymywania,
2) sprowadzania z zagranicy,
3) sprzedaży, wymiany, wynajmu, darowizny i użyczania podmiotom nieuprawnionym do ich posiadania
– żywych zwierząt gatunków niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi (zakaz dotyczy zwierząt wymienionych w obu załącznikach do rozporządzenia).
UZYSKAJ SPECJALNE ZEZWOLENIE
Jeśli Twój wybraniec znajduje się w ww. załączniku nr 2 (czyli należy do II kategorii zwierząt niebezpiecznych), złóż wniosek o zezwolenie na odstępstwo od zakazu jego posiadania jako niebezpiecznego.
Wniosek ten należy złożyć do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) właściwego dla miejsca przetrzymywania zwierzęcia.
Jeśli Twój wybraniec znajduje się w załączniku nr 1, (czyli należy do I kategorii zwierząt niebezpiecznych), teoretycznie nie ma możliwości uzyskania ww. zezwolenia (vide: art. 73 ust. 4 ww. ustawy o ochronie przyrody).
Ale… i tak warto spróbować złożyć ww. wniosek.
Jak RDOŚ odmówi udzielenia zezwolenia, to możesz odwołać się do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.
Następnie iść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a w końcu do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Posłuchaj jednej historii, która potwierdza, że warto złożyć ww. wniosek, również w przypadku zwierząt z ww. załącznika nr 1.
Pewna kobieta posiadała małpę rezusa, urodzoną w hodowli i przystosowaną do życia w jej domu. Zwierzę było oswojone i wychowane w warunkach domowych.
RDOŚ odmówił jej udzielenia zezwolenia na odstępstwo od zakazu posiadania małpy rezusa, uzasadniając, że małpa rezus należy do ww. I kategorii, a zatem jej posiadanie i przetrzymywanie jest zarezerwowane dla:
- ogrodów zoologicznych,
- cyrków,
- placówkek naukoych, prowadzące badania nad zwierzętami,
- ośrodków rehabilitacji zwierząt.
Decyzja ta została utrzymana przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Argumentacja była podobna, jak w przypadku RDOŚ.
SUKCES W NACZELNYM SĄDZIE ADMINISTRACYJNYM
Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną.
Podkreślił, że od momentu narodzin małpa została przystosowana do życia w ludzkiej rodzinie.
Zwierzę jest w pełni oswojone, nie zna zwyczajów ani codziennych nawyków swoich pobratymców. Przekazanie tego zwierzęcia do ogrodu zoologicznego oznacza skazanie go na walkę o przetrwanie w stadzie, a być może na rychłą śmierć.
To samo czeka je w placówce naukowej lub w cyrku.
Wobec tego NSA przyjął, że nakazanie osobie prywatnej przekazania udomowionej małpy rezus makaka do ogrodu zoologicznego, do placówki naukowej, bądź do cyrku, jest nie do pogodzenia z normą art. 1 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 roku, Dz.U. Nr 111, poz. 724 ze zm., z której wynika, że człowiek winien jest zwierzęciu poszanowanie, ochronę i opiekę.
Jak widzisz, nawet jeśli prawo wydaje się nieprzychylne – warto walczyć.
Przykład małpy rezusa pokazuje, że determinacja i znajomość przepisów może przechylić szalę zwycięstwa na Twoją korzyść.
Do następnego. 🙂
